आज आणि उद्या – एक विसर्जन ते एक जागर*
*माई मीडिया 24 टीम, संपादक – प्रो. शीतल हरीश करदेकर*
आज अनंत चतुर्दशी. आज पार्थिवाचे रूप विसर्जन.
ज्याला आपण आकार दिला, ज्याला डोळे लावले, ज्याच्याशी बोललो, त्याला आज आपण सोडतो. हे दुःख नाही, ही शिकवण आहे. पार्थिव म्हणजे मातीचे. मातीतून आलेले मातीतच विराजित होते. बाप्पा सांगून – आकारात अडकू नका. मी निराकार आहे.
आज विसर्जनाची उद्यापासून नवा सुरू होतो.
*उद्यापासून पंधरा दिवस – पितृपक्ष।*
या पंधरा दिवसात आपण मागे व पाहतो. ज्यांनी आपला देव घडवला, त्यांचे स्मरण करतो.
मातृपक्ष नसतो असे म्हणतात, पण आई खुलासा असतो? ती तर प्रत्येक घासात असते. आपल्या संस्कृतीने आईसाठी एक खास दिवस ठेवलाय – *अविधवा नवमी*
ज्या माता सुिनी म्हणून गेल्या, ज्यांचे कुंकू अखंड, त्या दिवशी माहेरी निवासस्थान. सुवासिनी रूपात. त्यांना जेऊ घालणे म्हणजे साक्षात आदिला घालणे.
_वेदना समुद्राला, झाडी झुडपांना… अन्नफुला वेळी फो, कातावली… तरीही अन्नात परब्रह्म पार विसावले._
आज आरामला अनुभव आहेत, या दिवसात एका घाचे पुण्य हजार पटीने. पितर अन्न देणे हीच खरी पूजा.
पंधरा दिवस जेव्हा हे संवाद सोपस्कार संपतात, जेव्हा आपण कर्ज मुक्त होतो, तेव्हा ती वी.
*माय आदि, सुवासिनी रूपात।*
पितृपक्ष संपला की मातृपक्ष सुरू होतो. हाच तर क्रम आहे. लेकी माहेराहून गेल्याची आई वी.
आणि मग सुरू होते ती नऊ दिवसांची – *आनंद रात्र.* लोक नवरात्र म्हणतात, पण तो जागर आहे. ती जागी राहते आपल्याला जागते.
म्हणून आज विसर्जन आहे, उद्या स्मरण आहे आणि परवा पासून जागर आहे.
स्वतंत्रपणे सोपं लिहिणे,
पण हाच तर सोपा अर्थ.
*… आणि शेवटी तोच उरतो.*
ती हीच, तीही.
सर्वत्र तोच परब्रह्म.
तोच अभयंकर, तोच ओमकार.
जो नादात पछाडतो, जो गर्दीत पाहतो,
तो विश्वाचा तारणहार.
आज विसर्जन पार्थिवाचे,
उद्या तर्पण पितरांचे,
आणि परवा आगमन त्या ओमकाराचे.
तो आला की संपते.
कारण तो भयंकर नाही, *अभयंकर* आहे.
🙏 *जगदंब जगदंब, ओमकार स्वरूप जगदंब*
—
*या लेखाचा गाभा -*
*विसर्जन (शून्यता):* बाप्पाचे विसर्जन ‘सोडून द्यायला’ (अलिप्तता) निर्देशे.
*स्मरण (ऋणमुक्ती) :* पितृपक्ष ‘जोडून ठेवायला’ (कृतज्ञता) शिकवतो.
*जागर (उत्सव):* नवरात्र ‘जागे व्हायला’ (जागरण) शिकवते.
हाच तर प्रवास हा माणसाचा आहे — ਰੂਪ ਅਰੂਪ ਵੰਡ ਅਤੇ ਮੁੜ ਅਰੂਪ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਪਾਵਰ!
—
