राजकारणात भाषणं गाजवता येतात, सभा रंगवता येतात, टाळ्या मिळवता येतात; पण मतदानाच्या दिवशी मतपेटीत मत पाडायला लावणं हीच खरी कसोटी असते. या कसोटीवर *राज ठाकरे सातत्याने अपयशी ठरले आहेत, आणि त्याचं मूळ कारण म्हणजे—*स्वतः कधीही निवडणूक न लढवणं.*
*निवडणूक न लढवणारा नेता मतदारांच्या मानसिकतेपासून हळूहळू तुटत जातो.* घराघरात जाऊन मत मागण्याची वेळ न येणं, अपमान, नकार, प्रश्न, टोमणे सहन न करावे लागणं—यामुळे मतदार काय विचार करतो, काय अपेक्षा ठेवतो, कशावर चिडतो आणि कशावर शांत होतो याची जाणीवच राहत नाही. *राज ठाकरे यांच्याबाबत हेच घडले आहे.*
*त्यांची भाषणं ऐकली की एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवते—ती मतदाराशी बोलणारी नसतात, तर प्रेक्षकांवर भाष्य करणारी असतात.* निवडणुकीच्या रणांगणात उतरलेला नेता जिथे “हे बोललो तर मत जाईल” याचा हिशोब ठेवतो, तिथे *राज ठाकरे यांना अशी कोणतीही राजकीय जबाबदारी उचलावी लागत नाही. त्यामुळेच त्यांची वक्तृत्वकला हळूहळू बोलबच्चनगिरीत रूपांतरित झाली.*
*मतदाराला आज नुसते आक्रमक शब्द नको आहेत; त्याला स्वतःचा प्रतिनिधी हवा आहे—जो संकटात उभा राहील, प्रश्न संसदेत किंवा विधानसभेत मांडेल, आणि गरज पडल्यास सत्ताधाऱ्यांना थेट भिडेल. पण जो नेता स्वतःच मतपत्रिकेवर नसतो, तो मतदाराच्या बाजूने उभा राहण्याचा नैतिक हक्कही हळूहळू गमावतो.*
याच कारणामुळे *राज ठाकरे यांचे भाषण सोशल मीडियावर व्हायरल होते, चर्चेत राहते; पण त्या चर्चेचे मतदानात रूपांतर होत नाही.* कारण मतदाराच्या मनात एक ठाम प्रश्न असतो—
*“हा नेता निवडून आल्यानंतर माझ्यासाठी नेमकं काय करणार?”*
या प्रश्नाचं उत्तर राज ठाकरे आजपर्यंत ठोसपणे देऊ शकलेले नाहीत.
*नेतृत्व म्हणजे केवळ टीका करणं नव्हे; नेतृत्व म्हणजे स्वतः पुढे येऊन जबाबदारी घेणं. निवडणूक न लढवता इतरांना लढायला लावणं, निकालानंतर विश्लेषण करणं आणि पराभवाचं खापर कार्यकर्त्यांवर फोडणं—यामुळे कार्यकर्ताही गोंधळतो आणि मतदारही दुरावतो.*
राज ठाकरे यांच्याकडे आजही बुद्धिमत्ता आहे, भाषेवर प्रभुत्व आहे, मुद्दे मांडण्याची ताकद आहे. पण जोपर्यंत ते स्वतः निवडणुकीच्या रिंगणात उतरत नाहीत, तोपर्यंत त्यांची राजकीय भूमिका ही “टिप्पणीकार” म्हणूनच पाहिली जाईल, “लोकप्रतिनिधी” म्हणून नव्हे.
आणि महाराष्ट्राचा मतदार आता इतका प्रगल्भ झाला आहे की,
तो टाळ्यांवर नाही, तर मतपेटीवर विश्वास ठेवतो.
🖊️
– दिनेश शिंदे
