*काही माणसं जात नाहीत…ती आपल्या आठवणींमध्ये कायमची घरं करून राहतात.*
दुपारचे सामान्य बारा वाजले असतील. ऑफिसमध्ये नेहमीप्रमाणे कामाच्या गडबडीत गुंतलो होतो. समानता मोबाईल वाजला. स्क्रीनवर आमचे जिवलग मित्र श्री. गणेश (बाप्पा) पुराणिक नाव झळकले. फोनला आणि त्यांच्या तोंडून शब्द बाहेर—
“महेश आफळे सर गेले…”
क्षणभर काळाच थबकला.
मन सुन्न. फक्तं अंधार दाटून आला. विश्वास बसत. काही क्षण शब्दच हरवले. आणि मगश्वींचा एक अखंड प्रवाह वाहू प्रवाह. उचलून धरली उलटी दिशा होती…
महापारे जनसंपर्क अधिकारी म्हणून स्थिती महानिर्मिती आणि महासंपर्कमधील जनसंपर्क संपर्क येत असतो. अनेक अधिकारी भेटले, अनेक सहकारी लाभले; पण काही व्यक्तिमत्त्वे असतात, जी काही ओळखीपुरती राहतात, तर आमची पान टीमची कोरली जातात. महेश आफळे सर हे मुद्देच एक.
२०१९ च्या लोकसभा आणि मतदानाच्या दरम्यान मुंबई उपनगर उभारणी कार्यालयात त्यांच्या भागात काम चालू आहे. रोजचा सहवास लाभला आणि तेव्हा त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचे अनेक सुंदर पैलून अनुभवला. फोनवरून होणारा परिचय आणि प्रत्यक्ष माणूस अनुभवणे किती मोठा फरक असतो, हे त्यांच्या मूळ भाषेत.
आफळे सर म्हणजे शांततेचा, संयमाचा आणि प्रसन्नतेचा सुंदर संगम. त्यांचे चेहऱ्याचं निरागस हास्यकल्लोळ कधीच मावळताना पाहिलं नाही. कामाचा कितीही असोसिएशन, परिस्थिती कितीही बदल की, त्यांच्या चेहऱ्यावर नेहमीच हसरे समाधान असन्ग.
त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाचा सर्वात सुंदर पैलू म्हणजे ते संगीत आणि गायनप्रेम.
“आभास किशोर” या नावाने ते स्वरसम्राट किशोर कुमार यांच्या गीतांना जणू नवसंजीवनी द्यायचे. त्यांच्या आवाजात किशोरदांची गाणी ऐकताना आपण भरभर कान जायचो. जनसंपर्क अधिकारी म्हणून त्यांची ओळख होती; पण गायक म्हणून त्यांची व्यवस्थाच होती.
सार्वजनिक रिलेशन्स सोसायटी ऑफ इंडिया आणि दैनिक फ्री प्रेस जर्नल यांच्या संयुक्त विद्यमाने जनसंपर्क त्यांच्या मैफिलीत गायलेली किशोरदांची गाणी कानात फिरतात. त्या सुरांनी घडवून आणलेला कार्यक्रम सवला, तर प्रत्येकाच्या स्थितीची जागा केली होती.
ते “प्रिन्स” या टोपणनावाने कविताही लिहिली. शब्द त्याविलक्षण प्रेम. कविता, संगीत, साहित्य, माणसं अनुभव—सगळेवर त्या सारखंच प्रेम.
त्यांच्यासाठी श्री. अनिल कांबळेसाहेब, श्री. हेमंत पाटीलसाहेब, श्री. गणेश (बाप्पा) पुराणिकसाहेब आणि आम्ही सर्वजण एक टीम म्हणून अनेकदाऱ्या पार पाडत होतो. कामाच्या गडबडीतलिखीत जनता त्यांना गाण्याची किंवा कविची फर्राईश करणे अयोग्य हा आमचा नियम होता. आणि ते कधीही नकार देत नाही, मनापासून आमची इच्छा पूर्ण होते.
मंत्रिमंडळ असोत किंवा फोर्ट येथील एचएसबीसी कार्यालयातील चर्चा, महासंस्था महापारेषण आणि आम्ही सर्व जनपार्क अधिकारी एकत्र या. वरिष्ठ अधिकारी कोणत्या विषयावर बोलतील, त्यांना कोणत्या गोष्टींकडे लक्ष द्या, मला आणि महापरिचित श्री. संतोष पुरोहित सरांना श्री. आफळे सर नेहमी मार्गदर्शन.
त्यांचा अनुभव हा कामापुरता आढळतो; तो माणूस ओळखण्याचा, नाती जपण्याचा आणि जीवनाचा पहिला अनुभव होता.
ते सत्ता हसत म्हण,
“मी व्हीआरएस शक्ती आहे… आता संगीत, गायन आणि लेखन वेळ द्यवत आहे.”
आणि त्यांनी ते करून दाखवलं.
व्हीआरएस नंतर त्यांना भेटण्याचा योग आला. तासन्तास गप्पा कनेक्ट. त्यांच्या बोलण्यात भावना. समाधानाचा सूर होता. प्रसिद्धची हाव ; होती ती फक्त जगण्याची आणि इतरांना आनंद ओढवला.
नंतर नाशिकच्या सहलीत पुन्हा एकत्र येण्याचा योग आला. त्या प्रवासात प्रत्येक क्षण आजही तितकाच ताज आहे. त्यांच्या विनोदांनी, त्यांच्या गप्पांनी आणि त्यांच्या गाण्यांनी संपूर्ण प्रवास आनंदमय केला होता.
त्यांनी प्रेमाने आम्हाला त्यांचे समर्थ निवास केले. संपूर्ण आत्मने पाहुणचार केला की, ते घर-वतीमान्य माणुसक स्कूलचीच होती. नाती रिक जपसिपी, माणसांवर मनापासून प्रेम कसं कर, हे त्यांनी कृतीतून शिकवलं.
महा बनव एकलहरे केंद्राला भेट दिली आज स्मृतीत कोरली आहे. त्या प्रत्येक प्रवासात, प्रत्येक भेटीत त्यांनी मैत्री अधिक घट्ट केली.
व्हीआरएस अधून अनुभव आमचं बोलणं व्हॉट्सच.
आणि मग…
अचानक त्यांच्या शांताची बातमी आली.
मनाला खोलवर खोल करून.
काही माणसं आपल्यातून निघून जातात; पण त्यांहसू, त्यांचा आवाज, त्यांची गाणी, त्यांचे शब्द आणि त्यांनी दिलेला स्पर्श मी भरभरून राहतो.
महेश आफळे सर हे असेच दुर्मीळ माणसांपैकी एक.
आज ते आपल्या शांततेत नाहीत; पण त्यांच्या आठवणींच्या स्वरांनी कायमची मैफल रंगली आहे.
मला खात्री आहे —
एखाद्या निवडक ते, अन्यथा किशोरदांच एकदं गाण गुणगुण असतील… कविता लिहिली असतील…एखाच्या चेहऱ्यावर फुलवत असतील.
आज “आभास किशोर” शांत झाला आहे…
“प्रिन्स” शब्दांच्या पलीकडे निघून गेला आहे…
पण आमच्या मुख्यत्वाचा आभास व्यक्तिमत्व आहे.
कारण काही माणसं कधीच मरत नाहीत…
ती आठवणींच्या रूपाने भरभरून आपल्या श्वासांत सांत्वन पावतात.
भावपूर्ण श्रध्दांजली, महेश आफळे सर!
आपल्या स्वरांची, आपल्या कवितांची आणि आपल्या माणुसकीची उब आम्हाला साथ देत आहे…
*- डॉ. मिलिंद आवताडे*
*जनसंपर्क अधिकारी, महापारेषण*
