तीन कलाकार अभिनयाची: एक राजा काळोखाचा*
हिंदी चित्रपटला २प्रकारचे बाप लेखक.
एक – जे अभिनयाने राज्य करून गेले.
संपूर्ण – जो प्रकाश आणि काळोखत कला जगून गेला.
*दिलीप कुमार → राजकुमार → संजीव कुमार*
आणि गुरुदत्त* भाग १: तीन लोक करणारे कलाकार – अभिनयाचे प्राचार्य* व्यापारी न, मेथड ने अभिनय करणारे, आणि प्रत्येककेत ‘वजन’आण.
१. दिलीप कुमार – ट्रॅजेडी किंग
अभिनयाला त्यांन इज्जत दिली. भाषातून बोलणे.
`देवदास, मुगल-ए-आझम, गंगा जमुना`?,”अभिनेता बघून नाही, तर आपण जगून काम करतो” हे दाखवलं. २ राजकुमार – डायलॉगचा बादशाह
डायलॉगला त्यांनी दिली. आवाज, अंदाजे, एटीट्यूड.
`पाकीझा, वक्त, सौदागर`ने ‘जानी’ म्हणणे पडदा पेटवा. ३. संजीव कुमार – अभिनयाचे विद्यापीठ
हेच स्थापनेचे संयोजन + स्वतःची ओळख.
दिलीप खोल दुःख + राजकुमार नायक दबदबा + स्वतःचा नैसर्गिकपणा याने अधिकारी उमटवला
लिहिण्यात खूप आहे पण काही उदाहरणे सांगता सांगता. दिलीप कुमार जैसे*: `मौसम` मधला महतारा, `दस्तक`
राजकुमार सारखे*: `शोले` चा ठाकूर, `आंधी`
फक्त संजीव सारखे*: `नया दिन नयी रात` मधले ९ रोल, `कोशिश`, `अंगुर`, `सीता आणि गीता` चा राका. ७०-८० च्या दशकात ‘गंभीर अभिनयाचा’झेंडा संजीव कुमारी एकट्याने चुकला.
म्हणून म्हणावंच लागतं की “दिलीप कुमा आणि राजकुमार के जर कोणी बाप अभिनेता आहे, तो संजीव कुमार आहे” ● भाग २: राजा कालोखाचा – गुरुदत्त ● आणि नंतर एकच राजा होता. नाराजीतला नाही…तर स्वतःच्याच दुःखाचा.चेहरा भाबडा… लहान मुलासाठी.पण आत एक कवी. ज्याला प्रेमात दाक चटका बसला होता. प्रकाशात: `चौदवी का चंद`, `साहेबी आणि गुलाम`
काळजात: `काग के फूल` – पावसात भिजलेला, हरलेला पक्ष. गुरुदत्त लाइट आणि सावलीशी बोलतो.
प्रत्येक सावलीत दुःख आणि प्रत्येक उजेडात आशा ठेवणे. ३८वर्षे जगला… पण १०० वर्षे चंद्राचा पडद्यावर जगून गेला.
प्रेमाने मोडला… पण कलेने अमरही.
एकानेज्जत दिली – दिलीप कुमार
पैसाने जान दिली – राजकुमार
इकारले 9 जन्म जगले – संजीव कुमार
चौथ्याने भावनांनी चित्र – गुरुदत्त. हे चौघे गेले… पण वारसा आजही कोणाला जमला नाही. ९ जुलै उत्सवाचा जन्मदिवस म्हणून उजळणीची वाटली.
३ जणांनी राज्य
एकाने कालोखाला कविता दिली
–
