●पंचतत्व आवर- सावर गे माऊली!●
*आदि-अंत न कळे तुझा खेळ, *
दार उघड बये दार उघड!*
सर्वत्र निसर्ग कोपला?
पंचतत्व नाराजले का ते सांग माऊली?
पाऊस, चऱ्याचे ढीग पडून माणसं गाडली जातात,
मॅनहोलमध्ये माणसं मरतात,
झाडं सिमेंटच्या आक्रमणाने जीवघेणी गावे.
हा मानव मानव, धरणी-आळ का सहन करेल?
वारीतही ढोंगी घुसले,
विठ्ठला… रुक्माई रुसली,
अवकळा पसरली…
ही घोर परीक्षा का माऊली?
हे विश्व तिची माया,
आत्माच हा पसारा ।
बाजारी पंचत्वंही,
जगदंबे वरती हे न थरती!
मद-मोह-मत्सर प्रांत…
आता तरी दार उघड माये!
विठ्ठल धरणी, विठ्ठल शेती,
विठ्ठल जलधी, विठ्ठल पाऊस.
विठ्ठल सर्वठाई, सावधान तोच खडा आरामो.
सर्वत्र अलक्ष्मीची काजळी,
लोभी बुद्धी गुंतली.
आवर हा पसारा, आवर ही अवकळा.
मायेदार उघड… बयेदार उघड…
दान दे कृपेचे.
शिव ध्यानी, विष्णु शनी…
तूच जननी हे भवानी, भवभय हारिणी.
तुझा तू राखी संसार ।
शक्ती दे, सामर्थ्य दे.
दार उघड!
आकाशातून भवानी पहातेय…
वाघावर आरूढ माऊली.
परब्रह्म ध्यानी-मनी अवघा विठ्ठल वसे गात्री.
कांदा-मुळा-भाजी अवघी विठाई माझी.
विठ्ठल गोजिरा वसे जळी-स्थळी-काष्ठी-पाषाणी.
ज्ञानदेवे रचिला पाया,
तुकाहिसे कळस ।
कळस सोनियाचा कोणी मागियेला?
तुळशीमाळ गेला, तुळशीचा घडला,
विश्वनाथ हरीला.
क्षीणले हे जन, न देखवे डोळा ।
सेवा तुम्ही
दिशाहीन रक्तबीजा तुच केले फस्त,
कर आता असेच काही…
संपव हा कळीकाळ पसारा.
भरून बाहेर पडा खरी पाऊलवाट,
निसर्ग आवर-सावरण माऊली!
धाव पाव विठाई…
तुझी कृष्णा-चंद्रभागा, तुझाच हा लळा.
गाय-वासरू परी ही आस माऊली
शीतल हरीश रामचंद्र (बुवा) करदेकर
आपला हा मंच सत्याचे…
काही बदलेल यासाठी
दगडावर मारण्यासाठी आणि दगड फेकण्यासाठी. त्याला परिणाम नाही
…
एक प्रतिमा आहे, आजही आहे.
पूर्ण करण्यासाठी.
आद्य +
जो आद्य तोच अंतिम आहे.
पण आपण आत्मा पाहू शकत नाही
आपल्या कार्यपुरतीच आपली मर्यादा
—
